Lexical Definition
ἀνελεήμων aneleḗmōn (an-eleh-ay'-mone) merciless G:A
from Α (as a negative particle) and ἐλεήμων
unmerciful.
- merciless
Usage: 5 forms in 7 verses
| Form | Translated As | In Verse(s) |
|---|---|---|
| ἀνελεήμονασ | unmerciful | Rom.1.31 |
| ανελεήμων | unmerciful | LXX.Prov.11.17 • LXX.Prov.27.4 |
| ανελεήμοσιν | to unmerciful | LXX.Prov.5.9 |
| ανελεήμονεσ | unmerciful | LXX.Job.19.13 |
| ανελεήμονα | an unmerciful | LXX.Prov.17.11 |
| are unmerciful | LXX.Prov.12.10 |
Abbott-Smith
ἀν-ελεήμων, -ον (< -ἀ, ἐλεήμων), [in LXX for אַכְזָר;]
without mercy: Ro 1:13.†
Abbott-Smith References
| Book | Refs |
|---|---|
| Romans | 1:13 |
Liddell-Scott-Jones
ἀνελεήμων, ον,
genitive ονος, merciless, without mercy, [NT+4th c.BC+]:—also ἀνηλεήμων, [Refs 4th c.BC+] ἀνελήμων. adverb ἀνελεημόνως, ἀπολέσθαι[LXX+5th c.BC+]
LSJ Scripture Refs: Rom.1.31 ☩ LXX.Job.6.21